Karel de lofgozer

Hij was het prototype van de lofgozer, deze stoute hertog. Hij had ambitie te over - lag in de clinch met zijn Goede vader; doorkruiste zijn gewesten van slagveld tot slagveld... Hij was een driftkikker die op de knieën dwong wie tegen hem in het harnas kwam: Karel de Stoute!

Maar snel-overkokend Kareltje had een boon voor Mechelen! Hij catapulteerde hier 'zijn' Grote Raad neer, en het stille Paradijse-aan-de-Dijle kon zich voortaan de Hoofdstad van de Bourgondische Nederlanden noemen. Al wat wat naam en faam had in die dagen, nestelde zich in Rumoldus'stad. Zijn derde halve trouwboek, de knappe Engelse prinses, Margareta van York, streek hier ook neer met haar hele huishouden, nadat manlief het leven liet in het wapengedruis van een besneeuwd Nancy...

Toen de weduwe hier wonen kwam, kreeg Mechelen nog méér glans en glorie. Maar: de eerste adelijke Margriet bleef in de schaduw van haar stief-kleindochter: Greetje van Oostenrijk, die door een aantal jammere toevalligheden uitgroeide tot een madam met groot politiek vernuft!

De Yorkse kreeg maar een bescheiden rolletje toebedeeld in de Mechelse annalen. Een nis aan de binnenkant(!) van ons stadhuis, was het enige hoekje dat onze stad haar toebedeelde... Jammer! Deze lady Di van haar tijd verdient toch wel iets méér!

En Karel, de lofgozer?

Hij die Mechelen op de wereldkaart zette, werd helemaal uitgegomd. In Brugge (haast even scoon als onze stede), werd een tentoonstelling aan hem en de pracht en praal van zijn hof, gewijd...

Maar tot hiertoe kende Mechelen zijn Wilde Weldoener blijkbaar niet meer - wat we mogen betitelen als kortzichtig, affrontelijk en dom!

'Of was er méér aan de hand? Waarom heeft men de grote historische rol van de hertog proberen te minimaliseren? Historici verbonden aan de universiteit van Oxford, zijn tot merkwaardige vaststellingen gekomen bij het vergelijken van een aantal historische documenten. In het belang van Habsburg en zijn steeds groeiende macht, was het wenselijk om de glorie van het adelijke huis wat uit te vergroten. Daarom moest de Bourgondische dynastie wat 'verbleken'. Met een photoshop avant-la-lettre is uit een onlangs opgedoken schilderij van een zekere Jan van Meghelen, dat de Blijde intrede van Karel de Stoute in onze stad moest verbeelden, het ruiterfiguur van de hertog overschilderd, met een als amazone zittende Margareta van Oostenrijk. De macht van Habsburg moest dus in de verf gezet worden, en dit kon in een tijd dat er in onze gewesten een kortstondige periode van militant feminisme was opgedoken. Wat mooi meegenomen was voor Margareta van Oostenrijk, die weliswaar een talentrijke dame was, maar zéker nooit de ongekende populariteit zou hebben bereikt, als Karel de Stoute nog té veel in 'beeld' stond.

Geschiedenisvervalsing? In zekere zin wel. In Mechelen lukte deze 'geschiedkundige aanpassing' wonderwel, en Margareta verdrong haar groovader van het erepodium.

Maar!

Dit is verleden tijd!

Karel krijgt eerherstel, en de kolerieke Bourgondiër krijgt in onze stad de 'kroon' op het gekrulde hoofd geplaatst - de kroon die hij bij leven en welzijn niet bemachtigen kon.

We gieten de hertog in 2m48,5 meter brons, en plaatsen hem in het midden van de IJzerenleen, trots blikkend op het Schepenhuis. Ter gelegenheid van het eerherstel, prikken we een drie maand durend cultuurfestival vast in onze agenda's. We organiseren een groot Bourgondisch feest met alles erop en eraan (de Gouden Boom-stoet zal hierbij verbleken...), en we profileren Mechelen voortaan als hoofdstad van de goeie smaak en 't rijke Bourgondische leven. De Goswin de Stassartstraat herdopen we tot Karel de Stoutestraat, en we lokken de Engelse toeristen door Margareta van York uit te vergroten. En dat...dat is nog maar 't begin!!